غزل شمارهٔ ۸۹۱

برداشت: دی تمام شد و بهمن نیز گذشت و فصل بهار فرا رسید. زیبایی و سرسبزی باغ مانند زیبایی محبوبان نمایان شد.

برداشت: سرما و دوده‌ای که به گل‌های سرخ آسیب رسانده بود، حالا دور شده و زمان شکوفایی و نثار گل‌ها فرا رسیده است.

برداشت: باغ به خاطر سرما آسیب دید و از خدا درخواست لطف کردم. به لطف خدا دوستانم یار شدند و خوشبختی به سراغ ما آمد.

برداشت: خورشید ما دوباره به برج حمل آمده و صاحب عمل سیم‌کاران نیز به پیشرفت و موفقیت رسیده است.

برداشت: عاشق و معشوق مانند گلی زیبا در کنار هم قرار می‌گیرند و در زمان‌های خوب و خوشی به هم می‌رسند.

برداشت: زندان‌بانان تمام بدهکاران را به زندان انداختند، اما روزی بخشایشگران وام‌دهندگان به کمک آمدند.

برداشت: تمام دشت و بیابان پر از شکوفه‌هاست و ترس آشکار شدن تاتارها گذشته و عطر خوش مشک تاتارها به مشام می‌رسد.

برداشت: هر چیزی که در گذشته مرده باشد، در روز رستاخیز دوباره زنده می‌شود. بهار که می‌آید، کسی که شکارچی است می‌آید و صیدهایی که شکارچیان در جستجوی آن‌ها هستند، به آنها می‌رسند.

برداشت: آن گل زیبا که با عشق ملاقات ما را میسّر کرده، شکرگزاری می‌کند از خدا، چرا که بلبل شاد و مسرور ما به خاطر عشق و دل‌باختگی به این زیبایی رسیده است.

برداشت: زمان شادابی و سرخوشی است و اکنون زمان نوشیدن شراب و شادی نیست. در اصل، لذت و شادی‌ها با فشار شیره انگور به وجود آمده‌اند و به اوج خود رسیده‌اند.

برداشت: جام من پر از باده است و درون آن، به نوعی جوش و خروش خون وجود دارد. این احساس ناشی از جان و دل من است که به خاطر زیبایی ساقی و عطر دلپذیر او به وجود آمده است.