غزل شمارهٔ ۸۹۰

برداشت: در اوایل صبح، همچون صبحی که تاریکی را می‌درد، ناگهان در نیمه شب، صبح قیامت فرا رسید.

برداشت: انسان وقتی به عمق وجود خودش پی می‌برد که وابستگی‌ها و میانجی‌ها را کنار بگذارد. آنچه را که نمی‌تواند به زبان بیاورد، با دل و گوش روحی‌اش درک می‌کند.

برداشت: وقتی شور عشق در دل پیدا می‌شود، پوست بدن به درد می‌آید؛ اما سوال اینجاست که آن شور و ذوقی که منجر به این درد می‌شود، کجاست که تو را از آن دور کند؟

برداشت: فقر می‌تواند گذشته را تحت‌الشعاع قرار دهد و به انسان این امکان را بدهد که درهای بسته را باز کند. در واقع، فقر به خودی خود می‌تواند به عنوان یک وسیله‌ای برای گشایش و دستیابی به موفقیت تلقی شود.

برداشت: زبان شهوت، انسان را به هلاکت می‌کشاند و عقل انسان را از بین می‌برد. کسی که از فقر رنج می‌برد، در دنیای بدان و خوبان، در فضایی می‌زیند که میان پاکی و ناپاکی قرار دارد.

برداشت: دل‌های عاشقان به دور فقر گرد آمده‌اند، همان‌گونه که شاگردان در اطراف استاد بزرگ جمع می‌شوند.

برداشت: وقتی چشم شمس حق به تبریز افتاد، گفت که حق بر تو افزوده شده است و پرسید که آیا چیزی دیگر هم هست که بخواهی؟