غزل شمارهٔ ۸۸۳

برداشت: جان من و جان تو یکی است و این اتحاد ما را به هم پیوند می‌زند. ما هر دو به یک حقیقت وابسته‌ایم، جز اینکه آن حقیقت یکی نیست.

برداشت: فرد به چه دلیلی به عدد تبدیل شد؟ به خاطر رفتار ناپسندش. بادی که از آتش برخاست، در وجود ما نفوذ کرد.

برداشت: اگرچه جدا شدن امواج در ابتدا به خاطر وزش باد بود، اما این جدایی در حقیقت یک علت و انگیزه‌ای را به وجود آورد.

برداشت: هرگاه دو نفر در جامعه به یکدیگر بخورند و مشکلاتی به وجود بیاورند، مانند اینکه باده‌ای را همزمان بنوشند و به هم آسیب برسانند، شهر دچار فساد می‌شود. این نشان می‌دهد که هرگز نباید به دوگانگی و تضاد در جامعه دامن زد، زیرا عواقب آن وخیم خواهد بود.

برداشت: در یک روز با فضیلت، به خاطر وجود یک شمع، محیط روشن شد؛ در حالی که شب به خاطر ضعف و ناتوانی شمع و چراغ‌ها، تاریک بود.

برداشت: هر نفس که از خداوند رحمت است، اما وقتی که خداوند باقی می‌ماند، بندگانش چرا ناپدید می‌شوند؟