غزل شمارهٔ ۸۸۱

برداشت: اوه، دوباره آتش عشق در وجودم شعله‌ور شده و این دل شیدای من دوباره به سمت دشت و بیابان می‌رود.

برداشت: اه، چطور عشق دوباره همچون دریا طغیان کرد و از دل من در هر سو چشمه‌ای از خون جوشید.

برداشت: آه! چقدر سریع شعله‌های آتش دل مرا سوزاند و دود آن به آسمان رفت. به طوری که باد نیز آتش درونم را حس کرد.

برداشت: دل آتشین من، تحمل سرزنش را ندارد، ای خدا، کمکم کن که از این درد شدید رهایی یابم.

برداشت: افکار و اندیشه‌ها مانند لشکری از جنگل‌ها به سوی قلب من می‌آیند و در جستجوی خوشی و شادکامی هستند و از غم و اندوه من شادی می‌یابند.

برداشت: ای دل روشن و دانا، تو بر دل‌های دیگران سروری. با صبر و تحمل، به مقصود نهایی خود رسیدی و جان تو به تمام آرزوهایت دست یافت.

برداشت: چشم‌های همه، چه خشک و چه تر، به یکدیگر دوخته شده، اما نگاه تو به خداست. همه چشم‌ها به تو خیره‌اند.

برداشت: دست تو شبیه دست خدا و چشمانت مانند چشم‌های خدا مست و شگفت‌انگیز است. بر همه‌چیز سایه رحمت خداوند پایدار باد.

برداشت: درد و ناله مردم به خاطر شماست، حالا شما از چه چیزی رنج می‌برید؟ این همه عشق از عشق زایش پیدا کرده، جای تعجب است که از چه چیزی به وجود آمده.

برداشت: تو روشنی‌ساز دین هستی و مالک همه‌چیز، که هیچ‌کس در عشق مانند تو دیده نشده است.