غزل شمارهٔ ۸۷۸

برداشت: بیابان زیباست، اما وقتی آفتاب درخشش خود را نشان دهد، باغ نیز زیباتر می‌شود. در واقع، زیبایی باغ وقتی نمایان می‌شود که گل‌ها شکوفا شوند.

برداشت: خورشیدی دیگر وجود دارد که به خورشید سفارش می‌کند تا برای بهتر پیش رفتن سفر، اقداماتی انجام دهد.

برداشت: کسی که چهره‌اش همچون طلا درخشان باشد، شایسته گرفتن عشق و بوسه است. اما آن‌که به مال و ثروت می‌بالد، به چنین عشق و بوسه‌ای نخواهد رسید.

برداشت: به طوطی‌ها نگاه کن که چگونه بال و پر می‌زنند تا به شخصی برسند که به آن‌ها شیرینی و شکر می‌دهد.

برداشت: هر کسی در دنیا لب‌هایی شیرین دارد، اما برای ما آن کسی که لب شیرین دارد، چیزی متفاوت و خاص به ما می‌دهد.

برداشت: ما شکر لب داریم و شکرها به خاطر اوست، ما صاحب ملک و پیروزی هستیم که به ما قدرت و موفقیت عطا می‌کند.

برداشت: اگر بلندپرواز هستی، نباید به کم قانع شوی. حتی اگر از یک شاهزاده هم مساعدت بگیری، نباید به چیزی کمتر از عظمت و بزرگی فکر کنی. زیرا تاج و کمر به راحتی به کسی داده نمی‌شود و باید بر بلندای همت خود پافشاری کنی.

برداشت: لباس‌ها را کنار بگذار و به آب حیات برو تا ذرات خاک تو به جواهراتی مانند لعل و گوهر تبدیل شوند.

برداشت: به عشق روی بیاور و از آن معصومه‌ای که فقط دلربایی می‌کند و درد و رنج به تو می‌دهد، دوری کن.

برداشت: در چشم من هیچ زیبایی نمی‌آید، زیرا تنها نقاشی جسمی که در آن روح نهفته است، می‌تواند به شکل غیبی وجود داشته باشد.

برداشت: هیچ وقت پرنده‌های نابینا نمی‌توانند آب شور بنوشند، زیرا آن پرنده‌ای که از کوثر (آب زلال و شیرین) آگاهی دارد، نمی‌تواند به آن طعم تلخ و شور راضی شود.

برداشت: چشم‌های ما را با زیبایی خود پر می‌کند، چنانچه اگر ماه این را ببیند، از شگفتی فریاد می‌زند.

برداشت: در نظر گدای تو، زیبایی مانند خاک جلوه می‌کند، اما کسی که از نظر پروردگار بهره‌مند است، هرگز چنین نگاهی ندارد.

برداشت: بدون سخن گفتن صبر کنیم تا شاید عقل کلی ما به ما راه و هدایت بیاورد و از عقل جزئی عبور کنیم.