غزل شمارهٔ ۸۷۵

برداشت: اگر روز جشن وصال تو باشد، من خود را بنده و غلام آن جشن می‌دانم. برای خدمت، سجده و سلام به تو در این روز آمده‌ام.

برداشت: وقتی نام تو را شنیدم، قلبم از شوق و لذت نام تو سرد شد، مانند عید که همراه با شادی و سرور است.

برداشت: وقتی که دیدار تو حاصل شود، ما خوشحال خواهیم شد و از نعمت وصالت بهره‌مند می‌شویم.

برداشت: زمانی که نور آفتاب بر چهره زیبای تو تابیده شود، صبحی پدید می‌آید که به خوشی و زیبایی چهره‌ات شب عید را بدل می‌کند.

برداشت: تو در یمن و خوشبختی و سرنوشت خوب و آرامش، نور و روشنی بخش خیالات من بوده‌ای، ای منبع شادی و سرور.

برداشت: ای که با سجده‌های خود در پیشگاهت عبادت می‌کنم، عید تو برای من واجب است و در روز عید، خودم را از تو پنهان می‌کنم.

برداشت: قدرتت را به کار بگیر و جام شراب عشق تو را پر کن، تا جانم از لذت آن سیراب شود و لحظه‌ای خوشایند را تجربه کنم.

برداشت: در زیر سایه تو، جان‌ها به راحتی حرکت می‌کنند، در جایی که حرکت هیچ‌گاه به دو صد سال نمی‌رسد.

برداشت: عید و شادمانی از راه رسید و خبر خوشی آورد. جانم شاد شده و با شوق به استقبال آن رفت و این شادی را به دست گرفت.

برداشت: او می‌دانست که این افتخار و عظمت به خاطر خدایی است که زمان مشخصی برای آن تعیین کرده و این روز، روز خاصی است که شامل لطف و رحمت عمومی می‌شود.

برداشت: اما کجاست زیبایی و شکوه بی‌نظیر تو؟ این آیا زمانی خواهد رسید که عاشقان تو در روزهای عید به آرامش برسند؟

برداشت: تبریز با شراب، می‌تواند به‌سان یک نام بزرگ و معتبر باشد که ولیکن آن به تو حرام است و بدون شک تو حق نوشیدن جام عید را نداری.