غزل شمارهٔ ۸۷۴

برداشت: امروز به مرده نگاه کن که چگونه زنده می‌شود و به سرو نگاه کن که چگونه از بند رهایی می‌یابد.

برداشت: در بین استخوان‌های پوسیده و کفن‌های مردگان، چه چیزهایی از روح، دانش و عشق به وجود می‌آید.

برداشت: آن حلق و دهانی که در قبر شکافته شده است، مانند بلبل مست چه سرودی را به زبان می‌آورد؟

برداشت: جان انسان مانند شیشه‌ای است که از سوزن فرار می‌کند و در دل این فرار، به عشق کسی که آن را می‌فروشد، تسلیم می‌شود.

برداشت: تو بارها دیده‌ای که چگونه آب از دل سنگ می‌جوشد، حالا به شیرین‌ترین شهد نگاه کن و ببین چه نیرویی آن را به جوش می‌آورد.

برداشت: امروز کعبه را ببین که به طرف زائران راه افتاده است، زیرا هزاران کاروان خوشبخت به سوی آن حرکت می‌کنند.

برداشت: امروز به دقت نگاه کن تا ببینی چطور گل و میوه‌ها از نشاط و شادابی خود را نمایان می‌کنند، و در عین حال نگاهی هم به شوری و تلخی زندگی بینداز تا ببینی چه چیزهایی ممکن است از آن به وجود بیاید.

برداشت: ای زمین، بخند که خلیفه‌ای به دنیا آمد که حتی سنگ و کلوخ تو هم به خاطر او حرکت می‌کنند.

برداشت: غم و اندوه دیگر جایی ندارد و به جای آن، بقا و استمرار زندگی ما در هر جایی که اشکی ریخته می‌شود، حالا با خنده و شادی پر می‌شود.

برداشت: باغی شکوفا شده است که بدون نیاز به داس و تیشه، بوی خوش او باعث شده تا خارها از آن جدا شوند.

برداشت: خضر زمانی که آب حیات را مشاهده کرد، در راه جاودانگی قرار گرفت و به این نتیجه رسید که این آب باعث بقای او خواهد شد.

برداشت: باشد که عمر ما پاینده و طولانی باشد. روح لطیف ما در زندگی ماندگار است، اما بدن مانند جامه‌ای قدیمی و فرسوده می‌شود.

برداشت: در سکوت و آرامش در این انبوه شیرینی فرو برو، زیرا شکر به زودی از گفتگوی پراکنده منتشر می‌شود.

برداشت: من ساکت هستم، اما صدای طوطی‌ها به مثل نغمه‌ای شیرین و لطیف می‌ماند که حتی در سکوت من هم تاثیرگذار است.