غزل شمارهٔ ۸۷۳

برداشت: در این بیت، شاعر از دلبر خود می‌گوید که به خواب رفته است. او تصمیم می‌گیرد که از باغ زود یک شفتالو (میوۀ خوشمزه) بچیند. اما در نهایت متوجه می‌شود که خود دلبر خواب نیست و بیدار است. این نمایشگر حوادث و احساسات درونی شاعر است که به زیبایی و هوشیاری دلبر اشاره دارد.

برداشت: او خندید و گفت: وقتی در حال فرار از شیر هستی، به راحتی نمی‌توانی شکار را از دست بدهی.

برداشت: ابر، تا زمانی که در آسمان است و خبری از باران نیست، نمی‌توان گفت که مهربان است؛ باران را تنها وقتی می‌بارد که خود را نشان دهد و به دیگران لطف کند.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره شده است که وجود و هستی، تنها به خواست و فضل خداوند ممکن است به چیزی که هیچگونه وجودی ندارد، عطا شود. به عبارتی، هیچ چیز نمی‌تواند از خود به وجود آید و تنها اراده خداست که می‌تواند حتی چیزی که وجود ندارد را به وجود آورد.

برداشت: بی‌هیچ گونه وجود و نشانه‌ای بنشین، چرا که در نماز، جز در حالت نشسته، سلامی وجود ندارد.

برداشت: آب بر روی آتش غلبه دارد، زیرا آتش به خاطر تکبر و انبساط خود نمی‌تواند برخیزد، در حالی که آب در هیبت فروتنی و خضوع است.

برداشت: وقتی لب‌ها ساکت هستند، دل می‌تواند هزاران حرف بزند. در سکوت، خواسته‌ها را باید چندین بار آزمایش کرد و مورد بررسی قرار داد.