غزل شمارهٔ ۸۷۲

برداشت: این عشق باعث می‌شود که افراد عاقل و هوشیار در نهایت دیوانه شوند. بدون اینکه نیازی به سلاح یا زور باشد، این احساس می‌تواند به راحتی انسان را به زوال برساند و از پای درآورد.

برداشت: ما مهمان کسی شدیم که همیشه مهمانی می‌دهد و دلخوشی دیگران را می‌سازد، و به دوستی کسی در آمده‌ایم که به خاطر محبتش جان می‌دهد.

برداشت: هنگامی که یوسف را دید، مانند گرگانی که در حال گله‌زدن هستند، احساس درد کرد. و وقتی مؤمنان را دید، مثل کسی که با کفار روبروست، تیره‌رو و ناراحت شد.

برداشت: ما قلب خود را به کسی سپرده‌ایم که یا ما را تسلی خاطر دهد یا اگر بخواهد، با لطافت و نرمی به ما نزدیک شود.

برداشت: در این بیت اشاره شده که حتی اگر کسی به خاطر عشق و زیبایی دیگران مورد آسیب قرار بگیرد یا کشته شود، همان دلربایی که او را کشته، به او جانی دوباره می‌بخشد. در واقع، زیبایی و جذابیت عاشقانه آن‌قدر قوی است که می‌تواند زندگی را به فرد باردیگر بازگرداند، حتی اگر به قیمت رنج و سختی باشد.

برداشت: اگر تو را به سمت خود می‌کشد، بدان که او آب حیات است. تلخی را نچش، چرا که او همچون عسل دوستت دارد و تو را به آرامی به سوی خود می‌برد.

برداشت: ای بلند همت باش، زیرا عشق همواره در دل کسانی که روح‌های بزرگ دارند، جا دارد و آنها را به سوی اهداف عالی‌تری می‌کشاند.

برداشت: ما مانند شب هستیم که سایه زمین را می‌سازد و او همچون خورشید صبح، شب را با قدرت و تیزی خود می‌زداید.

برداشت: وقتی شب تمام می‌شود و بامداد فرامی‌رسد، عقل ما در فاصله‌ای می‌ماند که تحت تاثیر حوادث قرار گرفته است. در این لحظه، نگهبان صبح ظاهر می‌شود و مشغول نوشیدن می‌گردد.

برداشت: شب به شکلی وسیع در فضا گسترده شده و سپاهی از زنگیان رومی، شب را به یک‌باره به روز تبدیل می‌کنند.

برداشت: آنچه من از زندگی‌ام به دست آورده‌ام، مانند بلبلانی است که در باغی خوشبو می‌خوانند. اما چون از گلزار دور می‌شوم، احساس تنهایی و جدایی مرا می‌کشد.