غزل شمارهٔ ۸۶۲

برداشت: مردمی که با درک و بینش قوی به سفر می‌روند، بدون مانع و تهمت، در آن درخشش روشن و زیبا را می‌بینند.

برداشت: در این بیت به دانه‌های شهوات اشاره شده که به سرعت آتش زده می‌شوند و آدمی به سختی می‌تواند از تله‌ها و دام‌های دشوار فرار کند. این تصویر نشان‌دهنده‌ی چالش‌های غلبه بر وسوسه‌ها و دشواری‌هایی است که برای رهایی از آن‌ها وجود دارد.

برداشت: اگر از این خارها به آن طرف برویم، مجالس و گلشن‌ها در جایی دیگر خواهند بود.

برداشت: لولیان طبیعت را در دستان خود از ملکه‌ها و شاهان قدرتمندتر می‌سازد و روح آنها را از این مکان رهایی می‌بخشد.

برداشت: عقل و خرد را محدود کرده و به خواسته‌های نفسانی اجازه می‌دهند که بی‌حد و مرز عمل کنند و به هرج و مرج و آشفتگی بپردازند.

برداشت: اجزای وجود ما در این قبر تن مرده است و فقط عشق می‌تواند ما را از این قبر به درآورد.

برداشت: شهوت تو همچون مس است و عشق تو مانند اکسیر نور، که از آن می‌توان وجود تو را به طلا تبدیل کرد.

برداشت: خواهش می‌کنم که با انصاف، بگو که آیا کسانی که فقط از هنر حرف می‌زنند، می‌توانند در برابر عشق پرشور او سرد و بی‌احساس باشند؟

برداشت: زمانی که عارفان گرسنه به درون آشپزخانه خرد می‌آیند و از چیزهای باارزش بهره می‌برند.

برداشت: به زاغ‌ها اجازه بده تا از چیزهای بی‌ارزش تغذیه کنند، تا طوطی‌ها بتوانند به خوبی زندگی کنند و از شیرینی‌های زندگی بهره‌مند شوند.

برداشت: در زیر سایه‌ی میرآب، زندگی ریحان و خوشبختی جریان دارد. ممکن است که آتش طبیعت، شعله‌ور شود و اثرات خود را نشان دهد.

برداشت: از حسادت و زیبایی‌های نورانی است که عقل و خرد انسان را نسبت به جذابیت‌های آن کور و ناتوان می‌سازد.

برداشت: اگر غیر از عشق الهی را ببیند و به آن نظر کند، آن چشم را تا ابد از محبت بی‌خبر می‌کنند.

برداشت: شمس دین تبریزی، که مایه‌ی افتخار دنیا و چشم شهر تبریز است، با وجود اینکه از خاک آمده است، زیبایی و جذابیتی خاص به جهان بخشیده و هر کسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: در فضای روح و جان، هیچ کس را همچون او نمی‌توان یافت، حتی اگر صد هزار بار هم او را تغییر دهند و به هم بریزند.

برداشت: سایه خورشید از بین نرود و همیشه حاضر باشد تا روزها را در برابر اتفاقات محافظت کند.