غزل شمارهٔ ۸۶۰

برداشت: ای دل، اگر کمی احتیاط کنی، کارهایت به بهترین شکل انجام خواهد شد و فرصتها برایت به خوبی مناسب می‌شود.

برداشت: ماه مانند یک زیبایی درخشان است که هنگامی که تو در سایه آفتاب قرار می‌گیری، جلا و درخشش خاصی پیدا می‌کند، حتی اگر به شکل هلال درآید.

برداشت: کسی که در مسیر حقیقت قدم می‌گذارد و از خیال و توهم فاصله می‌گیرد، در دل خود به مقامی دست می‌یابد که شبیه به خیال اوست.

برداشت: کجاست آن خلیل که حقیقت را به خوبی می‌شناسد و به درستی درک می‌کند؟ و آن روحی که با درد و رنج، به دور از هر چیز، گام برمی‌دارد و از خود می‌گذرد.

برداشت: این دنیا با همه زرق و برقش ممکن است برای برخی جاذبه داشته باشد، اما در حقیقت باعث ناامیدی و سردرگمی کسانی می‌شود که به حقیقت نگاه می‌کنند و خواهان روشنی و آگاهی هستند.

برداشت: اگر او با جادو و روش خود من را به خود جلب کند، دل من دیگر نمی‌تواند آزاد و رها باشد.

برداشت: او چهره‌اش را به زیبایی گل آراسته است، اما بویش باعث نابودی رنگ و زیبایی‌اش می‌شود.

برداشت: هرگز چهره‌ات را از من دور نکن، زیرا نور چهره‌ات همچون آفتاب، جلال و زیبایی را به ارمغان می‌آورد.

برداشت: چه جایی می‌تواند باشد که از زیبایی او، نورش می‌تواند صد آفتاب و ماه را تحت تاثیر قرار دهد و بر گردش آسمان اثر بگذارد؟

برداشت: به دقت نگاه کن به حال کسانی که در آغاز مسیر قرار دارند، زیرا آن‌ها خود دلیل این موضوع‌اند و نیازی به کسی دیگر برای راهنمایی ندارند.

برداشت: او به تعداد زیادی عاقل، عقل کامل را در یک کیسه جمع کرده است تا از آن کیسه بیرون بیفتد و جای خود را پیدا کند.

برداشت: خداوند بر دل عذاران خطی زیبا و نوشتاری خوشایند دارد، که نشان می‌دهد آن‌ها از خط و خال سیاه‌تر هستند.

برداشت: از ابر فاصله بگیر و از خال و عیب خود دور شو، تا چهره زیبای تو هر شب مانند ماه درخشان باشد و دنیا از جمال تو بهره‌مند شود.