غزل شمارهٔ ۸۵۹

برداشت: هر قلبی را دیدار محبوبش روشنایی می‌بخشد و هر انسان خسیس را زیبایی ظاهری نشان می‌دهد.

برداشت: ای کسی که به من توجهی نداری و من را نادیده می‌گیری، بدان که حتی از یک خار هم نمی‌توانی من را جدا کنی، در حالی که من همچنان در این گلزار که نشانه زیبایی است، حضور دارم.

برداشت: دود سیاه ما را به سمت نور می‌برد و شیوه‌ی ساده‌زیستی قدیمی‌مان را مانند حال مستی جلوه می‌دهد.

برداشت: هرگز کسی خدمتگزار خود را نمی‌فروشد و نمی‌بخشد تا جایی که او را در بازار عرضه کند.

برداشت: این بیت به توصیف موجودی پرداخته که به انسان شباهت دارد و درون صندوقی قرار دارد. این موجود، ظاهری بیمارگونه دارد و به نوعی از وضعیت خود رنج می‌برد. به طور کلی، شاعر به نوعی چالش انسان‌ها در زندگی و احساساتشان اشاره دارد.

برداشت: روزی که او برای کار خاصی صندوق را باز کند، در حال حاضر ظاهراً بی‌کار و بی‌فعالیت است.

برداشت: دوست و هم‌نشین محمد در آسمان‌هاست، هرچند که در ظاهر در غاری به نظر می‌رسد.

برداشت: عشق یکی است، اما هر کسی می‌تواند آن را به شکل متفاوتی تجربه کند. این عشق حتی افرادی را که در نادانی به سر می‌برند، تحت تاثیر قرار می‌دهد.

برداشت: این جمله به این معناست که اگرچه ظاهر برخی چیزها ممکن است زشت یا نامناسب به نظر برسد، اما در واقع آن‌ها می‌توانند زیبایی و نور خاصی را در خود داشته باشند. به طور خاص، مانند درخت موسی که در ظاهر باریک و خشک به نظر می‌آید، اما در دل خود شعله‌ای از نور و زندگی دارد. بنابراین، باید به عمق و حقیقت وجود چیزها توجه کنیم، نه فقط به ظاهر آن‌ها.

برداشت: آب حیات به سوی ما آمده و این صدا از سیلاب است. این صحبت نیست، اما به گونه‌ای سخن می‌گوید.

برداشت: من قسم خورده بودم که از دل و احساساتم صحبت نکنم، اما دل مانند آینه‌ای است که چهره‌ام را ناخواست به نمایش می‌گذارد.

برداشت: نور شمس حقیقت مانند نوری است که بر آینه تابیده و در حال حرکت، هر چیزی را که به آن نزدیک می‌شود، به گونه‌ای نمایش می‌دهد که انگار دیواری بین آن‌ها وجود دارد.

برداشت: هر بار که به شنیدن صدای طبل می‌پردازم، متوجه می‌شوم که شیرینی آن هیچ‌پایانی ندارد و او را به گونه‌ای متفاوت از آنچه هست، به تصویر می‌کشید.