غزل شمارهٔ ۸۵۷

برداشت: گفتی در چه موضوعی به کمک من نیاز داری، اما من هیچ کاری را نمی‌توانم بدون تو انجام دهم. قسم می‌خورم که اوضاع بدون تو بسیار سخت و ناامیدکننده است.

برداشت: اگر از شراب بهشتی با جام‌های گران‌بها بنوشم، تمام دردها و سردردها برطرف می‌شود، اما بی‌حالی و مستی همچنان باقی خواهد ماند.

برداشت: در کارگاه عشق تو، بی‌حضور تو هر چه که درست کنم، قسم به خدا نه رشته‌ای باقی می‌ماند و نه نخ.

برداشت: تو همچون جوی بی‌پایانی هستی که جهانی در کنار توست. مانند آبی که هیچ وقت بر چنان جویی نمی‌تواند بر پلی بایستد.

برداشت: جهان همچون چهار فصل است، هر فصل با ویژگی‌های خاص خود همراه است. اما در این میان، هیچگاه نمی‌توان به آرامش رسید؛ زیرا همیشه با چهار دشمن در جنگ هستیم و این تنش‌ها هیچ وقت پایان نمی‌یابد.

برداشت: به نزد تو بیا که خوبی‌ات همانند بهار است و تمام فصل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، به طوری که تمام سال بهاری باقی می‌ماند.