غزل شمارهٔ ۸۵۶

برداشت: از خواب بیدار شو و نگاه کن، که روز روشن فرا رسیده است. وقت آن است که دل را از خواب بیرون بکشی، چون زمان رفتن نزدیک شده است.

برداشت: تا کی به نشانه‌ها نگاه کنی و آنها را نادیده بگیری؟ می‌ترسم که عشق به تو بگوید که این فرد نادان و ناآگاه به حقیقت آمده است.

برداشت: خوشه‌چین‌های محصول رفته‌اند، اما این خوشه‌چین در اینجا نشسته است و به خاطر سنگینی و فشار، به مانند تلی از محصولات، در اینجا مانده است.