غزل شمارهٔ ۸۵۵

برداشت: عید جشن بزرگ و خوشحالی است که در آن دلدار زیبا و دوست‌داشتنی به سراغ ما می‌آید و به همین دلیل، حتی مردگان هم از خواب برمی‌خیزند و به دنبال او می‌آیند.

برداشت: دل باید توانایی بیان احساسات را داشته باشد تا بتواند روح را به سمت خود جذب کند. روح پاک آن‌ها زمانی نمایان می‌شود که معشوقی بی‌تاب و سرکش به سوی آن‌ها بیاید.

برداشت: جان من از شیرینی و خوشی سرشار است، چون که شخصیت محبوبم همچون ماه در میان خوشه‌های گندم جلوه‌گر است.

برداشت: خاک به خاطر نور و تأثیر تو به مقام مقدس فرشتگان دست یافته و از کنار آتش به آتش نزدیک شده است.

برداشت: روح و دل فرشتگان به عشق خدا به پرواز در آمده‌اند و به همین دلیل، آسمان فرشتگان از آنچنان زیبایی پر شده است که مانند یک فرش زیبا جلوه‌گر شده است.

برداشت: دل خود را صیقلی و صاف کن، و نگذار که هیچ نقشی در آن باقی بماند. در این شش طرف، بی‌نقش و بی‌مقصد، همه چیز به شکل زیبا و معنادار درآمده است.

برداشت: در نهایت، آن سنگ قیمتی را در جیب خود پیدا خواهی کرد و نور آن بر خود پاکی و صفای دل افراد می‌تابد.

برداشت: از نوشیدن افیون او، مست و خواب آلوده شدم. از رحمت او، به دنیای جدیدی وارد شدم و نعمت‌هایش به من رسید.

برداشت: ای کسی که هوش و ذکاوت داری، کجا رفتی وقتی که دستانت را کشیدند؟ و درباره آن چهره زیبایی که با وجودش می‌تواند به زندگی رنگ و بویی تازه ببخشد چه می‌گویی؟

برداشت: پنج بار سکوت را نشنو از آسمانی که این آسمان بیرون از این پنج و این شش وجود دارد.