غزل شمارهٔ ۸۵۴

برداشت: به او گفتم که چنین کارهایی نکن، ای جان؛ غم نمی‌تواند به جان ما آسیب بزند. او پاسخ داد که این موضوع نمی‌تواند از خود من باشد.

برداشت: غم من چقدر قدرت دارد که بتواند خودش را نشان دهد؟ مانند تکه‌ای که اگر نباشد، نمی‌توانم آن را بسوزانم.

برداشت: «غم از ما (عاشقان) می‌ترسد و هراسان است و ما را نیک می‌شناسد (به قدرت ما آگاه است)،» «(زیرا) صد دود از او (غم) برمی‌آورم (او را نابود می‌کنم)، اگر (حتی) آتشین (سوزاننده) نباشد (یعنی اگر غم بخواهد هم به ما آسیب برساند، خود نابود می‌شود).» این بیت، بیانگر ترس غم از عاشق و قدرت عاشق در نابود کردن آن؛ غم در برابر عشق حقیقی، قدرتی ندارد.

برداشت: غم دشمن خود را می‌شناسد و به اندازه خود آگاه است؛ در خدمت اطاعت‌کنندگان، جز مانند زمین، هیچ چیز وجود ندارد.

برداشت: وقتی تو از آن ما هستی، حتی اگر به زهر هم نزدیک شوی، هیچ جا برای زهر بودن وجود ندارد؛ تا زمانی که عسل و شیرینی وجود دارد.

برداشت: در میان دود و آتش، ابراهیم خلیل (علیه‌السلام) خوشحال است و فقط خدا می‌داند که این حالت چه معنایی دارد، چرا که هر کسی قابل اعتماد نیست.

برداشت: هر کسی که به راستی قابل اعتماد باشد، با عالم غیب ارتباط برقرار می‌کند. هر موجودی مشابه خود را جذب می‌کند، اگرچه ممکن است همنشینش این‌گونه نباشد.

برداشت: دست تو مانند نور است و من می‌خواهم که دست موسی در آستین نگنجد، یعنی می‌خواهم از قدرت و نورانیت تو بهره‌مند شوم.

برداشت: اگر تو نباشی، هیچ چیز خوشبختی و شادی نمی‌تواند شکوفا شود؛ ای جان، ما فقط تو را می‌پرستیم و از تو یاری می‌طلبیم.