غزل شمارهٔ ۸۵۳

برداشت: چون دریا بسیار بزرگ و وسیع است، ماهی نمی‌تواند همیشه از آن دور بماند و باید به طور مرتب به آن سر بزند، چرا که در برابر عظمت دریا، خود را ناچیز و کوچک می‌بیند.

برداشت: ای جان، مانند دریای وسیع قلزم، در این دریای بزرگ حق نمی‌توانی ماهی پیدا کنی، اما در این دریا، ماهی‌های بسیار زیادی وجود دارد.

برداشت: دریا مانند دایه‌ای است که بچه‌ی شیرخوار به طور مداوم و با صدای بلند در طلب شیر گریه می‌کند.

برداشت: اگر با وجود این همه آرامش و آزادی، موجودی مثل دریا به ماهی نیاز داشته باشد، به رحمت و فضل بزرگ خداوند خواهد بود.

برداشت: آن ماهی که می‌داند دریایی که به دنبالش است، او را می‌خواهد، به خاطر تکبر و خودبینی‌اش بر روی آب می‌ایستد.

برداشت: هر موجودی که در دریا زندگی می‌کند، نمی‌تواند به تنهایی به سوی هدفی برود، مگر آنکه فکر و تدبیر خود ماهی را در این مسیر همراهی کند.

برداشت: به نظر می‌رسد که آن ماه، به خاطر لطف و محبتش، همچون سلطانی است و این دریا که بی‌پایان است، از عنایت او به عنوان وزیر برگزیده شده است.

برداشت: اگر کسی از شجاعت او سخن بگوید، هر قطره‌ای از خشمش به مانند تیری خواهد بود.

برداشت: چقدر باید به زبان رمز و راز صحبت کنی؟ کلامت را واضح‌تر بیان کن تا دل‌ها بینا و آگاه شوند.

برداشت: شمس دین، محبوب و آقای بزرگواری است که زمین تبریز از وجود او به خوشبویی و عطر می‌آید.

برداشت: اگر خاری در این جهان، لطف و رحمت خدا را ببیند، در لطافت و نرمی همچون حریر خواهد بود.

برداشت: هرگز دوست ندارم که جانم در نتیجه شراب او و زیبایی‌اش آگاه باشد، زیرا این برای من ناپسند است.