غزل شمارهٔ ۸۴۹

برداشت: ای کسی که آنقدر عزیزهستی که مردمان تو را در دیده خود جای داده بودند، دیدی که همه تو را ترک کرده و تنهایت گذاشتند

برداشت: ای یوسف، برادرانت به راحتی تو را فروختند و بهایت را کم و ناچیز شمردند.

برداشت: کسانی که این دنیا را بسیار بی‌وفا و ناپایدار دیده‌اند، تصمیم گرفته‌اند که آن را رها کنند و از زندگی دست بکشند.

برداشت: بسیاری از دشمنان تو در خفا وجود دارند و تو از وجود آنها بی‌خبری. آنها با زیرکی و نیرنگ خود تو را در زمین نبرد شکست داده‌اند.

برداشت: زمانی که شاهان حال تو را دیدند و متوجه محبت و توجه تو شدند، همه به دعا و طلب از خدا پرداختند.

برداشت: با افرادی که در دلشان محبت و دوستی دارند، همراه شو، زیرا کسانی که کینه‌ورزند مانند کودکی هستند که بدون دست و پا می‌شود.

برداشت: آن‌ها پنهان هستند و این‌ها که اهل معرفت‌اند، از رنگ و ظواهر مانند چنگی هستند که دو تارش را به هم بافته‌اند.

برداشت: به فکر کسانی باش که به اندیشه‌های تو ارزش می‌دهند. از این‌ها انتظار وفاداری نداشته باش، چون خودشان بی‌وفا هستند.