غزل شمارهٔ ۸۴۸

برداشت: از نگاه پر از محبت تو، دل من آرامش پیدا کرده است و زیبایی چهره‌ات مانند ماه، تا مدت‌ها در یادم باقی خواهد ماند.

برداشت: وقتی نوازنده عاشقانه‌های تو را می‌زند، چگونه می‌تواند چیزی از کار و زندگانی باقی بماند؟

برداشت: زیبایی تو چنان است که هر جا سربازان بیایند، آن سوی شهر همچنان باقی می‌ماند و آنجا به یاد تو می‌ماند.

برداشت: در باغ زندگی، وجود تو مثل گل می‌درخشد و باعث شادابی و خوشحالی می‌شود. اما اگر عقل و درایت وجود نداشته باشد، ممکن است زیبایی‌ها و خوشی‌ها به بی‌فایدگی تبدیل شوند و در نهایت فقط خاری باقی بماند.

برداشت: وقتی که عشق واقعی در دل someone جا می‌گیرد، دیگر جایی برای هیچ احساسی جز عشق نمی‌ماند.

برداشت: ای شاد آن زمانی که از روی بخت ناگهانی، جانت از بدن جدا شود و بدن بی‌جان بماند.

برداشت: وقتی که زیبایی خاصی در دل آدمی نفوذ کند، دل آن شخص آرزو می‌کند که خوشبختی و سعادت بیابد، و اگر به آن نرسد، ممکن است با حسرت و شرمندگی مواجه شود.

برداشت: می‌خواهم از خدا درخواست کنم که نور حقیقت، مانند نور شمس تبریز، در دل من بتابد و به همراه یارم در این دل بماند.