غزل شمارهٔ ۸۴۷

برداشت: این جان مثل یک پیمانه است، اما چه چیزی از اصل و حقیقت می‌داند؟ او تنها از آنچه در اطرافش است می‌پذیرد و در نهایت به خاک بازمی‌گردد.

برداشت: در عشق او، بی‌قراری و شور و شوقی وجود دارد که او را به سادگی به دنیای انسان‌ها می‌آورد و از مقام‌های بلند، نعمت‌ها و برکاتش را به زمین نازل می‌کند.

برداشت: شاید هرگز کسی از طرف ما خبر نداشت که چه چیزی ما را به سوی مقصود می‌برد. ای کاش کسی از طرف مقابل خبر داشت که چه چیزهایی از ما گرفته می‌شود.

برداشت: خاک به خاطر فداکاری جان‌ها درخشان شده است، مانند معادنی که خاکشان به سخن درآمده و به نکته‌هایی از جهان اشاره می‌کند.

برداشت: هنگامی که درباره جنگل صحبت می‌شود، این جنگل همیشه در حال حرکت است و به راز جان ما احترام می‌گذارد و آن را از دیگران پنهان نمی‌کند.

برداشت: در اینجا صدای پلنگ و آهو به گوش می‌رسد و این صداها نشان‌دهنده‌ی ناامنی و ترس است. آهو به دنبال پناهگاهی است و در این شرایط، ما نیز به نوعی در حال درک آن احساس ناامنی و خطر هستیم.

برداشت: شیری که ما را از خود نمی‌گیرد، همان شیری است که ما را از چنگ خودش نجات می‌دهد.

برداشت: آن شیر خودی ما را فریب می‌دهد و مانند یک آهو با زیبایی و جذابیتش ما را به سمت خود می‌کشد و به جنگل و مناطق دورتر می‌برد.

برداشت: زمانی که فاتحه‌ای می‌خوانیم، گاهی به پیروزی‌ها و موفقیت‌هایی دست پیدا می‌کنیم و گاهی اوقات این دعا و فاتحه چنان لطیف و دلنشین می‌شود که او (معشوق) از روی ناز و محبت به ما توجهی نخواهد کرد.