غزل شمارهٔ ۸۴۵

برداشت: پرنده‌ای که به طور ناگهانی به دام ما افتاد، به سرعت تمامی دام‌ها را شکست و از میان تمامی محدودیت‌ها آزاد شد.

برداشت: از شراب خالص و بدون آلودگی، صاف و زلال شدم و از دردهای این دنیا و آن دنیا، شور و هیجانی در وجودم جوشید و به سراغم آمد.

برداشت: وقتی جان از خاک پاک شد و به آسمان پرواز کرد، دل هم در آنجا آرام گرفت و آن مکان برایش زیباتر از همه جا به نظر رسید.

برداشت: در دنیا، زیبایی و freshness او، طعم شیرینی را به همراه دارد و به وصف گل‌های لاله، چهره‌اش به رنگ زعفران درآمده است.

برداشت: هر کس که از آن ماه زیبا و معانی عمیقش دور بماند و نقش آن را نبیند، در دین به اشتباه خواهد ماند و به راستی که او کافر است.

برداشت: از ویژگی‌های خود عبور کردم و خود را از هر چیزی خالی کردم، زیرا برهنگان و ساده‌دل‌ها هستند که زیر نور خورشید، زیبایی واقعی را می‌یابند.

برداشت: خدا بزرگتر است و تو خوشحال نیستی. وقتی که این سر قربانی شد، خدا بزرگتر آمد.

برداشت: هر کس که از محبت و زیبایی‌های تو دلگیر و ناراضی باشد، به همان اندازه از مقام و جایگاه تو دور است. وقتی عشق با دلخوری و ناراحتی رو به رو شود، مانند کشتی‌ای است که لنگر زده و نمی‌تواند به حرکت ادامه دهد.

برداشت: ای شمس حق تبریز، دلِ من در برابر نور تو، به اندازه‌ای کوچک است که حتی از ذره‌ای هم کمتر می‌شود.