غزل شمارهٔ ۸۳۹

برداشت: خشمگین باش بر کسی که از او می‌گریزی، زیرا که هیچ‌کس جز خاک پای او نمی‌تواند تو را کمک کند.

برداشت: حتی اگر از او روی برگردانی، روزی مرگ ناگزیر برای تو، چه شاه و چه فرد عادی، خواهد آمد.

برداشت: اگر فردی با فضیلت و نیکوکار هستی و از آب خضر نوش نکرده‌ای، بدان که هر کسی که از آن آب ننوشد، در مرگ گرفتار خواهد بود.

برداشت: ای همدمی که روحت به حقیقت نزدیک است، پیری نشان‌دهنده‌ی تجربه و دانایی است، نه مانند پیری که فقط به خاطر سن و سال باشد. موی او مانند شیر، نشانه‌ای از قدرت و توانمندی‌اش است.

برداشت: به کسی که از او فریب و فضولی برمی‌آید، پیری نکن. چرا که بر اثر این رفتار، او دوباره به حالت خود بازخواهد گشت و به همان گونه قدیمی خود خواهد بود.

برداشت: وقتی به کسی که مورد احترام و عظمت تو است، کم ارزشی برسانی، به او در حالت پیری و کهن‌سالی قسمتی از زندگی‌اش را سپری کرده و ارزشش را زیر سؤال ببری.

برداشت: چشمانش همواره به زیبایی و لطافت ابروی معشوق خیره مانده است. چگونه می‌تواند وجود هر چیزی را که غیر از این زیبایی است، به‌طور کامل درک کند؟

برداشت: کسی که به خاطر تکبر و بخل خود، به خود بزرگ‌ بینی دچار شده باشد، مانند کسی است که در نور پرقدرت و درخشان چیزی را نمی‌بیند و در خواب و غفلت است.

برداشت: ای خواجه، خود را از وابستگی به دیگران آزاد کن و به خودت بپرداز، تا ذره وجودت مانند خورشید درخشنده و نورانی باشد.

برداشت: زبانت را باز نکن و زیبایی‌ات را نشان نده، چون اگر پر و بال خدا را بگشایی، روحی که در توست به پرواز در می‌آید و پراکنده می‌شود.

برداشت: پنج حس خود را از این طوفان‌های تاریک محافظت کن تا عقل کل، از هر طرف بر تو نازل شود.

برداشت: اگر خمیرمایه وجود نداشته باشد، حتی اگر صد سال هم برای تهیه خمیر بدن زحمت بکشی، نان همچنان بی‌کیفیت و بی‌مزه خواهد بود.

برداشت: اگر می‌خواهی به بالاترین درجه‌ی کمال و عشق دست یابی، باید دل خود را خالص کنی؛ زیرا زمانی که دل تو آماده باشد، مانند تیری به هدف می‌رسد و در مسیر درست قرار می‌گیرد.

برداشت: اگر می‌توانی بی‌هیچ سخنی خاموش بمان، چرا که در سکوت می‌توان به عمق معانی پی برد، تا زمانی که گفتن تحت تأثیر ذهن و باطن خودت باشد.