غزل شمارهٔ ۸۳۷

برداشت: هر جا که عطر و بوی خدا باشد، مردم بی‌اختیار و بدون توجه به خودشان به آنجا کشیده می‌شوند.

برداشت: چون جان‌ها همه در انتظار عشق و معشوق هستند، صدای سقا (آب‌دهنده) به این تشنه‌دلان می‌رسد.

برداشت: نوزادی در گهواره‌اش نگران و پرسش‌گر است که مادرش چگونه و از کجا به سراغش خواهد آمد.

برداشت: در دوری و جدایی هستند و همه در انتظارند که از کجا دوستی و دیدار خواهد آمد.

برداشت: هر روز صبح، از مسلمانان و یهودیان و مسیحیان، ندای دعا شنیده می‌شود.

برداشت: خوشا به حال کسی که صدای نیایش و دعوت آسمانی به گوش دلش می‌رسد.

برداشت: گوش‌های خود را از آزار و اذیت خالی کنید، زیرا صدایی از دل جشن و شادی به گوش می‌رسد.

برداشت: کسی که گوشش به صداهای نا مناسب عادت کرده، نمی‌تواند صدای شایسته و مناسب را بشنود و درک کند. هر چیز به جا و درستی به خودشان تعلق می‌گیرد.

برداشت: چشم خود را به چهره کسی که نشانه‌های زیبایی دارد، مشغول نکن، زیرا پادشاه جاودانگی در راه است.

برداشت: اگر به اشک او آلوده شوی، شفا پیدا خواهی کرد؛ زیرا از آن اشک، درمانی به وجود می‌آید.

برداشت: کاروانی پر از شیرینی از مصر به ما رسیده و با آرامی و شکوه وارد می‌شود.

برداشت: ساکت باش که ادامه غزل   حقیقتِ مطلقه خودش داره میاد ادامه شعر رو بخونه