غزل شمارهٔ ۸۳۴

برداشت: وقتی که کسی از دل ما می‌رود، یاد و آثار او همچنان باقی می‌ماند و بوی عشق و زندگی او را احساس می‌کنیم.

برداشت: صدای شاد و شوری که از مستان به گوش می‌رسد، به وضوح و به طور پنهان به همه جا می‌رسد.

برداشت: گوهر از همه جا می‌درخشد و با شادی و شوق به سمت جان انسان می‌آید.

برداشت: از آسمان عشق و شور، آتش در دل تو شعله‌ور می‌شود و این احساسات آتشین به زبان می‌آید.

برداشت: روح پروانه به شمع نزدیک می‌شود و در این نزدیکی به آن دل می‌بازد.

برداشت: خورشیدی که از ما دور بود، اکنون با روشنی‌اش به سمت ما می‌آید و ما را روشن می‌کند.

برداشت: اگر تیر از جایی نرود و دور نباشد، پس چرا صدای کمان را می‌شنویم؟