غزل شمارهٔ ۸۳۲

برداشت: شب فرا رسید و زمانی برای خلوت و آرامش فراهم شد، عشق‌ورزان به دیدار معشوق خود نائل شدند و زیبایی چهره‌اش در دل شب نمایان شد.

برداشت: محبان ماه به شادی و خوشحالی مشغول شدند و شب به سرعت در حال حرکت است و لحظه‌ای که باید به راه بیفتند، نزدیک شده است.

برداشت: در این بیت به خواب و بیداری اشاره شده است. گویا فرد در حالتی از خواب و فراموشی از خود و هویتش است. در این لحظه، همه تفکرات و محدودیت‌های "من" و "ما" از بین می‌رود و تنها یاد خدا باقی می‌ماند. بدین ترتیب، در این حالت، فرد به حالت دل‌آرامی و بی‌نیاز از دیگر چیزها دست می‌یابد.

برداشت: مغزها با هم در هم آمیخته شدند و بدون کاه به خواب رفتند و دانه‌ها از کاه جدا شدند.

برداشت: هندوان، محل زندگی و راحتی خود را ترک کردند و چون ترک به دور از تنهایی را مشاهده کردند، به همان مکان برگشتند.

برداشت: در زمان‌هایی که پادشاه سخن می‌گوید، تمام گفت‌وگوهای دنیا به فراموشی سپرده می‌شوند و تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند.

برداشت: زمانی که شمس تبریزی به جمع اهل معرفت و معنویت وارد شد، گفتگوها به سرعت به نتیجه رسید و کلمات کمتر شد.