غزل شمارهٔ ۸۳۱

برداشت: هر زمان که لطف تو به من برسد، یا اگر نیاید، هیچ‌کس نمی‌تواند چنین خواسته‌ای داشته باشد.

برداشت: من همیشه حال و هوای عشق را دارم و هیچ وقت نمی‌خواهم مستی‌ای که از شراب ناشی می‌شود، به سراغم بیاید.

برداشت: ما به مانند نی هستیم و عشق او مانند آتشی است که در انتظار است تا آن آتش در نی شعله‌ور شود.

برداشت: این نیستان، از آتش نیرو می‌گیرد و به همین خاطر است که با شعله‌ور شدن آتش، تازه و زنده می‌شود.

برداشت: ما همیشه از دوستی جوان و سرزنده برخورداریم، زیرا هیچ بهاری نیست که به او برسد.

برداشت: نمی‌توانیم از تمام موجودات جدا شویم، زیرا هر چیز که دچار هلاکت و آسیب شود، به نوعی به آن موجود نزدیک است و بر آن تأثیر می‌گذارد.

برداشت: هر کس که خود را کوچک و ناچیز بشمارد، واقعاً به ارزش می‌رسد و بزرگ می‌شود. و هر کسی که به خاطر غرور و تکبر خود بمیرد، در نهایت به حالتی از ضعف و زبونی می‌رسد.