غزل شمارهٔ ۸۳۰

برداشت: جان‌های پاک و خالص به سوی آسمان می‌روند، اما جان‌هایی که پر از رنج و درد هستند، به سوی بیابان و جاهایی نامساعد می‌روند.

برداشت: چشم خود را باز کن و به عمق وجود انسان‌ها نگاه کن که چطور به دنیا آمدند، چگونه زندگی می‌کنند و چگونه از این دنیا می‌روند.

برداشت: لباس را بکش بالا، چون در راه قدم می‌زنی؛ همان‌طور که تمامی راه با خاک و خون آمیخته است.

برداشت: لاله‌ای که رنگش به خون آغشته است، از زمین می‌روید، هرچند که با دامن گلگون و زیبایی همراه است.

برداشت: وقتی که جانم زیر خاک رفت، خاک را در خانه‌ای که مانند یک خانم می‌آید، مهیا کنید.

برداشت: روحی که در عرش و مقام بلند است، به سوی عیسی مسیح می‌رود و روحی که به دنیا و مال و ثروت وابسته است، به سوی قارون می‌تازد.

برداشت: دل من به سمت کسی پر می‌کشد که روحش لطیف، شاداب و موزون است.

برداشت: زیرا آن روح فرومایه هیچ چیز از حق نخواسته و این روح دیگر به سمت چیزهای دنیوی و پست می‌رود.