غزل شمارهٔ ۸۲۹

برداشت: هر کاری که معشوق کند، اگر هم ناخوشایند باشد، باز هم دل را شاد می‌کند. هر چیزی که در دل بکاریم، آتش عشق بیشتر می‌شود.

برداشت: نقش‌هایی که آن معشوق می‌کشد، جز در دل و عقل ما، به چه کار می‌آید؟ مانند آن است که فرش را ببینیم، اما نتوانیم از آن بهره‌ای ببریم.

برداشت: شربتی که کسی به معشوق خود می‌دهد، باید از نوعی باشد که لطافت، پاکی و زیبایی خاصی داشته باشد.

برداشت: این بیت به تصویر کشتی‌ای با شش سمت اشاره دارد که در دریای بی‌پایان قرار دارد. سوال این است که چگونه می‌توان این شش سمت را در چنین دریای وسیع و بی‌انتها تصور کرد. به نوعی از عمق و وسعت موجودیت صحبت می‌کند و به ارتباط میان عناصر مختلف اشاره دارد.

برداشت: چشمی چون نرگس که از این دریا آب پیدا کرده، در شناخت این دریا چطور خواهد بود؟

برداشت: وقتی که چشمی در رضا و خوشنودی باز شود، دیگر از خطا و اشتباهات نمی‌ترسد و به آرامش می‌رسد.

برداشت: ای مؤمن، سکوت کن و از بی‌خبری حق بترس، زیرا که سرنوشت نیک و خوشی مانند اقبال مرعش چه خواهد بود؟