غزل شمارهٔ ۸۲۷

برداشت: آسمان برای عاشقان هیچ محدودیتی قائل نیست و امیدوارم سعادت و خوشبختی این عاشقان همواره پایدار بماند.

برداشت: با آرزوی سرسبز و پربار بودن دنیای عاشقان و درخشش عشق در زندگی آن‌ها.

برداشت: تا قیامت، عشق در دست ساقی باقی بماند و همیشه به سوی ما بیاید.

برداشت: بلبل همیشه خوشحال و سرمست است، و طوطی نیز با صدای شیرین و دلنشین خود شکرگزار زندگی و زیبایی‌هاست.

برداشت: به امید آنکه همیشه منبع محبت و نعمت، مانند مادری که شیر می‌دهد، پر بار و زندگی بخش باشد و دولت و خوشبختی را به ارمغان آورد.

برداشت: عاشق باید همیشه با فریب‌های معشوق رو به رو باشد و این فریب‌ها هر لحظه باید بیشتر شود.

برداشت: چشم من به دنبال لعل زیبایش است و این گوهر باارزش است که با لعل او درخشش و جلا پیدا کرده است.

برداشت: چشم ما به زیبایی و جذابیت او باز شد و امیدواریم که دیگران هم بتوانند زیبایی او را ببینند.

برداشت: دل ما را زیبایی دلربا به خود گرفت، همچون شکارچی چابک و ماهر که دل‌ها را می‌رباید.

برداشت: اگر جانم نتواند به سوی عشق پرواز کند، پس آرزو می‌کنم که پر و بالش از هم گسسته باشد.

برداشت: وقتی عشق من گریه می‌کند، دنیا هم از شادی لبخند می‌زند. ای جهان، به خاطر این شادی او، پر از خنده باش.

برداشت: سنگ‌ها به خاطر زیبایی و درخشش او ذوب شدند و خود او چنان زیباست که حتی شرم را هم شرمنده کرده است.

برداشت: من خاموش هستم و حتی در این سکوت نیز میوه‌ی سخن‌گفتن من پرورش می‌یابد، چرا که این پرورش‌دهنده، نیروی باد است.