غزل شمارهٔ ۸۲۵

برداشت: به کناری بنشین ای اراده و امید، زیرا که پیوسته از طرف پیامبرانش بشارت‌ها و خبرهای خوش می‌رسد.

برداشت: از آسمان‌های پنهان بویی به مشام می‌رسد، ای کسانی که در خفا هستید، به سوی آن بوی خوش پرواز کنید.

برداشت: هر چیزی که در غفلت و پنهانکاری وجود دارد، در نهایت دود آن به چشم می‌آید و حقیقتش آشکار می‌شود.

برداشت: ما از آسمان به زمین آمده‌ایم و حالا دوباره ما را به سوی آسمان می‌برند.

برداشت: مانند مریم، به سوی نخلستان می‌رویم، زیرا درخت بید میوه خرما ندارد.

برداشت: چند معانی را از کلمات بکشید و از توضیح و تفصیل اضافی پرهیز کنید.

برداشت: این کودک بی‌دندان نمی‌تواند نان را بجود، اما اگر شما بمیرید، خودش می‌تواند نان را انتخاب کند.