غزل شمارهٔ ۸۲۰

برداشت: هر کاری که آن خسرو انجام دهد، به گونه‌ای شیرین و دلپذیر است، درست مانند درخت انجیر که همه میوه‌هایش انجیر است.

برداشت: هر جا که سخنرانی کند، دو حالت مخالف مانند شیر و عسل را به هم پیوند می‌زند.

برداشت: با نفسی که او می‌کشد، زندگی به بدن مرده‌ای می‌رسد و وقتی او به آن زندگی تلقین کند، جان می‌گیرد.

برداشت: در دنیای این شعر، روح‌ها مانند پرندگانی هستند که در قفس‌ها اسیرند. وقتی که کسی به پرورش و آزادی روح‌ها می‌پردازد، آن‌ها می‌توانند پرواز کنند و آزاد شوند.

برداشت: هر کسی در این دنیا به طور جداگانه‌ای می‌تواند از علم و دانش بهره‌مند شود. این شخص کیست که در هر دو دنیا، یعنی در دنیا و آخرت، این کار را انجام می‌دهد؟

برداشت: اگر نام او را به عمق چاه ببری، آن عمق هم به عرش اعلی ارتقا پیدا می‌کند.

برداشت: من می‌خواهم از شادی و خوشحالی به دیگران بگویم، اگر سرنوشت و قسمتم اجازه دهد.

برداشت: هر که به عشق او سخن بگوید، حتی اگر کافر هم باشد، حرف‌هایش می‌تواند نور و روشنی دین را به همراه داشته باشد.

برداشت: دنیا با مشکلات و موانعش بر سر راه عاشقان قرار دارد تا آن‌ها بتوانند از همه این مصائب عبور کنند و به زیبایی و عشق دست یابند.

برداشت: تو نمی‌دانی که هر کسی که اعتماد و امیدش به چیز خاصی باشد، از آن چیز بهترین بهره را می‌برد و به خوشبختی می‌رسد.

برداشت: از این پس دعاهایم را پنهانی بیان می‌کنم، چرا که وقتی پادشاه تأیید کند، دیگر چیزی پنهان نخواهد ماند.