غزل شمارهٔ ۸۱۹

برداشت: کم‌کم جمعی از شادمانان به هم می‌پیوندند و به زودی کسانی که عشق و پرستش را در دل دارند هم به آنها ملحق می‌شوند.

برداشت: دلنوازان و نازنازان در راه هستند و زیبارویان از گلستان می‌آیند.

برداشت: به تدریج از این دنیا چیزهایی می‌روند و چیزهایی نیز به ما می‌رسند.

برداشت: داستان‌هایی که در دامن‌های پربار وجود دارد، به مانند معادن طلا، به دست تنگدستان می‌رسند.

برداشت: افراد لاغر و خسته از تجربه‌های عاشقانه، به جمع چاق‌ها و سالم‌ها ملحق می‌شوند.

برداشت: روح‌های پاک مانند پرتوهای خورشید از اوج بلندی به زمین می‌رسند و بر دیگران تاثیر می‌گذارند.

برداشت: باغی خوشحال و سرسبز است که در آن میوه‌های تازه در فصل زمستان برای مردم فراهم می‌شود.

برداشت: آنان از لطف و مهربانی سرچشمه می‌گیرند و این مهربانی در نهایت به آنها بازمی‌گردد، مانند میوه‌هایی که از باغی به باغ دیگر می‌رسند.