غزل شمارهٔ ۸۱۸

برداشت: آشامیدگان شاد و مستان خوشحال به خیابان آمدند و به سوی بهشتی پر از شادی و سرخوشی گام برداشتند.

برداشت: عاشقان و بی‌دل‌ها به دور هم جمع شده‌اند و با امیدی به عطر محبوبشان آمده‌اند.

برداشت: پرندگان عاشق، سرشار از شادی و سرمستی، با امید به گل، به باغ گلزار آمده‌اند.

برداشت: اکنون بیداران و مست‌ها در این لحظه به طور گروهی به در مقابل ساقی آمده‌اند و از او درخواست کمک می‌کنند.

برداشت: یک صدایی از طرف دل که در حالت بی‌حالی و بی‌تحرکی بود، به صورت ناگهانی و به یکباره به گوش رسید.

برداشت: افرادی که از شادی و خوشحالی سرمست شده بودند، بدون کفش و لباس مناسب، به سمت محله او رفتند و بوی خوش او آنها را جذب کرد.

برداشت: ای ساقی، بدون هیچ نگرانی و تردیدی، مرتباً باده بده، زیرا که جان‌ها به شوق اسرار و رازها مست و سرشار از شادی آمده‌اند.

برداشت: عارفان بدون وابستگی به خود و نفس خویش به حقیقت رسیدند، اما زاهدان با آگاهی و هوشیاری در امور دینی و معنوی فعالیت کردند.

برداشت: ای ساقی، همه را یکدست کن و شراب بده؛ حتی اگر یار و بیگانه حضور داشته باشند.