غزل شمارهٔ ۸۱۷

برداشت: وقتی که تعدادی از خریداران به سراغ من آمدند، همه ی دوزندگان قدیمی نیز مشغول به کار شدند.

برداشت: عده‌ای که به خاطر کینه و حسد به دنبال مشکلات دیگران هستند، در تلاشند تا با بهانه‌ای دیگر به چهره‌ی آن‌ها آسیب بزنند، انگار که ستیزه‌جویان به سراغ کسی آمده‌اند که در ظاهر پاک و آرام است، اما در باطن، قصدی ناپاک دارند.

برداشت: در روز مانند پرندگان نغنوازی می‌کنند و در شب مانند جغدها به تکرار و یکنواختی می‌پردازند.

برداشت: با صدای من، خواب‌آلودگان بیدار شدند و از خواب برخاستند؛ این خود شکرگزاری است.

برداشت: ای کاش بیداری و آگاهی برای حقیقت به ما دست می‌داد، زیرا اکنون تنها به خاطر پول و ثروت به زاری و افسردگی افتاده‌اند.

برداشت: وقتی فردی از آن‌ها بیمار می‌شود، چهره‌اش به سرخی می‌زند و وقتی به زردی می‌رسد، مانند سکه‌ای به رنگ طلا می‌شود.

برداشت: چرا که مردم را از حسد رها کنند، چونکه به خاطر حسد، این گروه دچار بیماری شده‌اند.

برداشت: در دل مردم تجلی دارند مانند چشمان روشن و درخشان آن شاهان که برای دیدار آمده‌اند.

برداشت: مانند هفت ستاره که یک نور را به وجود می‌آورند، آنها نیز به طور متحد و هماهنگ به یک هدف آمدند، مانند پنج انگشتی که یک کار را انجام می‌دهند.

برداشت: برای اینکه به حقیقت جوهر انسانی خود پی ببری و خود را بشناسی، باید مثل گاو ریش‌دار به چالش‌ها و سختی‌های زندگی بپردازی. سپس دیگران هم به تو احترام خواهند گذاشت و به تو به دیده‌ی اعتبار نگاه خواهند کرد.

برداشت: مردم دلسوخته مانند خورشید و گل هستند، اما برخی دیگر مانند خاک و خاری همراهشان هستند. آنها که دل دارند، با زیبایی و لطافت می‌آیند، اما بعضی به دور از این زیبایی‌ها هستند.

برداشت: غم نخور ای بزرگ عالم، زیرا از این گروه افرادی که بی‌حوصله هستند، دل‌های مهربان و معشوقان به میان آمده‌اند.