غزل شمارهٔ ۸۱۴

برداشت: دوباره دوستم به ما نزدیکی کرد و به آرامی ویژگی‌های خودش را از ما گرفت.

برداشت: دشمنان با نیرنگ‌های خود در گوش او می‌زنند، اما او چشمش را به سوی دیگری می‌گشاید.

برداشت: هر لحظه از رفتار او دل را با خبر تازه‌ای از غم و اندوه می‌کند و آن کسی که دلش می‌لرزد را به دردش آگاه می‌سازد.

برداشت: او بر ما اخم کرده و بهانه‌ای برای این کار پیدا کرده و دستش را از ما کشیده است.

برداشت: ای کاش راز ما فقط بین خودمان باقی بماند و هیچ‌کس دیگری از آن باخبر نشود.

برداشت: ای دل، با صبر و شکیبایی شروع کن، زیرا محبوب تو با بدی و ستم شروع کرده است.

برداشت: عقل می‌گوید که این بداندیشی را کنار بگذار، زیرا او (عدم درک یا خیالات بیهوده) مربوط به ما نیست و در واقع او بر ما فخر می‌فروشد.

برداشت: چون مه، صلاح الدین ضیا، کارغنون را زهره جان بخشید.