غزل شمارهٔ ۸۱۲

برداشت: باده نوشان ازل، در لایزالی و جاودانگی غرق هستند و از طرب و شوق زندگی می‌نوشند. اجازه باده‌ای که جوش می‌خورد، جاری باشد و آنها را سرشار کند.

برداشت: چشم‌های تیزبین صفا همیشه در گوش باد، یادگارهای عشق تو را به همراه دارند.

برداشت: دیشب به ساقی گفتم که مراقب حالش باشد، ولی او پاسخ داد که من خودم بی‌خبر و مست هستم.

برداشت: ای خدا، از نوشندگان پنهانی می‌خواهم که در دو جهان، صدای پرشور نوشیدنشان برقرار باشد.

برداشت: عقل کل، یعنی عقل کامل، قادر است که اسرار را پنهان کند، اما در عین حال، این رازها مانند باد هستند که بدون شکل و نمای مشخصی وجود دارند.

برداشت: هر صبح مانند بامداد زیبایی، بدون پوشش، آفتاب زیبایی در آغوش نسیم دمیده می‌شود.

برداشت: شمس تبریز اگرچه به سمت ما ایستاده، اما هزاران بار درود بر روشنی او باد.