غزل شمارهٔ ۸۰۷

برداشت: لحظه‌ای از قصه تبریز بگویید و سپس لحظه‌ای از آن نگاه جذاب و دل‌ربا، که درد و غم را به دل می‌زند، حرف بزنید.

برداشت: در دوری از لبان شیرین او، طعم زندگی برای ما تلخ شده است. پس بیایید به خاطر نعمت‌های الهی از شکرگزاری دریغ نکنیم و به زندگی‌یمان طعم شیرینی ببخشیم.

برداشت: مراقب زیبایی و جذابیت موهایت باش، زیرا این زیبایی می‌تواند خواسته‌هایی را در دل دیگران برانگیزد. اگر روزی این زیبایی را به نمایش بگذاری، انتظار توجه و آرزوهای فراوانی را داشته باش.

برداشت: زبان‌ها از وصف آن لب شیرین و دل‌نشین او بی‌نهایت خوشبو و لطیف می‌شوند و به سرعت مثل نیزه به سمت زیبایی‌های او توجه می‌کنند.

برداشت: بسیاری از شب‌ها هستند که نور ماه، شب را به روشنی روز تبدیل می‌کند، هرچند که ماه برای رسیدن به او، مانند شب‌نشینان حرکت کند.

برداشت: هنگام جنگ و نبرد، به دیگران نیازی نیست و باید مستقیماً وارد عمل شوید. از هر گونه حاشیه‌روی و تعاملات اضافی دوری کنید و فقط به اصل موضوع بپردازید.

برداشت: شمس تبریز مانند خورشیدی است که یک ذره از آن به شمار می‌آید. بنابراین نباید او را با اصطلاحاتی کوچک و ناچیز خطاب کنید و باید از چنین تعبیراتی بپرهیزید.