غزل شمارهٔ ۸۰۶

برداشت: خداوندا، آیا این عطر خوشبو از باغ جان به مشام می‌رسد یا اینکه بادی است که از سوی دیگر جهان می‌وزد؟

برداشت: پروردگارا، این آب حیات از کجا سرچشمه می‌گیرد و این نور صفات از کدام مکان تابیده می‌شود؟

برداشت: این شگفتی و سر و صدای زیادی که به گوش می‌رسد، از دسته‌ای از فرشتگان ناشی می‌شود و صدای خنده و شادی نیز از حوریان بهشت به گوش می‌رسد.

برداشت: چه حالت شگفت‌انگیزی است که روح با شوق و شعف می‌رقصد و چه صدای دلنشینی‌ست که دل مانند پرنده‌ای رها می‌شود و به پرواز درمی‌آید.

برداشت: چه عروسی زیبا و چه لحظه‌ای شگفت‌انگیز که آسمان مانند ماهی درخشنده با این ظرف طلایی خود را نشان می‌دهد.

برداشت: این بیت به این معناست که آیا این تیر تقدیر (قضا) به هدف می‌خورد یا نه؛ اگر به هدف نمی‌خورد، پس چرا صدای کمان شنیده می‌شود؟ به طور کلی، این جمله به موضوع سرنوشت و قدرت تقدیر اشاره دارد، و این سؤال را مطرح می‌کند که آیا سرنوشت واقعی است یا تنها صدا و نشانه‌ای از آن وجود دارد.

برداشت: به همه عاشقان خبر خوشی بدهید و دست‌های خود را به نشانه شادی بزنید، زیرا اکنون زمان افرادی است که با دست‌های پر از عشق و محبت به سوی شما می‌آیند.

برداشت: از مرز آسمان صدایی به گوش می‌رسد و از سمت دریا موجی به نظر می‌رسد که شک و تردید را به همراه دارد.

برداشت: چشم بخت و اقبال به خوش شانسی شما بس تماشایی است و این نشان می‌دهد که خوشبختی از واقعیت‌های روشن سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: از این دنیای خالی و بی‌معنا فرار کنید، جایی که برای دو یا سه نان معمولی، آدم‌ها دچار زخم و آسیب می‌شوند.

برداشت: هیچ چیز شیرین‌تر از جان نیست. اگر جان برود، نگران نباش و غصه‌ی رفتن را نخور، زیرا وقتی به چیزی بهتر از آن دست می‌زنیم، این خداحافظی ارزشش را دارد.

برداشت: هر کسی در حالتی شگفت‌انگیز به سر می‌برد و شگفتی من این است که کسی نمی‌تواند در میان این حالات بگنجد، ولی وقتی به میان می‌آید، همه چیز تغییر می‌کند.

برداشت: می‌گوید اگرچه بیان این راز سخت است و نمی‌توانم آن را توضیح دهم، اما خود بیان هم کاری از پیش نمی‌برد و جان بیان واقعی خودش را نشان می‌دهد.