غزل شمارهٔ ۸۰۵

برداشت: خداوندا، این عطر دل‌انگیزی که امروز به ما می‌رسد، از عمق رازهای تو سرچشمه می‌گیرد.

برداشت: گلزار با زیبایی و طراوتش به افراد خسته حالتی تازه و نشاط می‌بخشد و در حقیقت، بهترین درمان برای آنها به شمار می‌رود.

برداشت: درختان به حالت نماز ایستاده‌اند و پرندگان در حال تسبیح هستند. همچنین، گل بنفشه در حال خم شدن مانند رکوع است و دو گل به هم نزدیک شده‌اند.

برداشت: هر چیزی که به وجود آمده، در مسیر وجود خود دچار گمراهی شده است، زیرا از شدت شوق و احساس شادی نمی‌داند که کجا می‌رود.

برداشت: وقتی کسی در این مسیر به عقب برگردد، متوجه می‌شود که حقیقت وجودی‌اش از دیگر روح‌ها جداست و اصل خود را می‌بیند.

برداشت: رنگ او به خاطر زیبایی‌اش این اندازه خوش‌رنگ است و عطرش به این دلیل دلپذیر است که از او بوی وفاداری به مشام می‌رسد.

برداشت: چون او به حال مستی درآمد، همه از او مست شدند. خوش‌رویی او باعث شده که دیگران نیز از زیبایی او شاد و سرمست شوند.

برداشت: من نمی‌گویم از غصه کسی ناراحت نیستم، چرا که کسی به خاطر آنچه که به من می‌رسد، حسد می‌برد.

برداشت: او دلیر است که با شیر جنگیده و از او پیروز شده، و او بخشنده است که از گنجینه لطف و بخشش خود به دیگران یاری می‌رساند.

برداشت: او که سرمست و خوشحال است، نباید از جمع مردم دور شود تا کسی نگویند که از او بوی نسیم بهشت می‌آید.

برداشت: ای دوست، از خوردن سنبوسه دست بردار! زیرا اگر زیاد بخوری، بوی گیاه از دهانت بلند می‌شود.