غزل شمارهٔ ۸۰۴

برداشت: اگر زیبایی و نقش و نگار تو برای من فرمان بدهد، این دل رنجور و زخمی من دوباره جان خواهد گرفت.

برداشت: عاشقان وقتی در خواب تصویر تو را می بینند، گاهی آنچنان از عشق و احساساتشان غمگین می شوند که اشک هایشان به سیل می‌ماند و جاری می‌شود.

برداشت: روز خوشی است هنگامی که در جمع ما نوشیدنی‌فروشان دست تو را بگیرند و تو را به مهمانی ببرند.

برداشت: صوفیان به زیبایی و جذابیت ابروهای تو احترام می‌گذارند و به آن سجده می‌کنند، اما عارفان، خواسته‌ای را که تو در خود نداری برای تو طلب می‌کنند.

برداشت: مسلمان آرند یعنی ایمان می‌آورند

برداشت: اگر بت‌پرستان زیبایی و شکوه چهره تو را ببینند، با دیدن قامت و ظرافتی که داری، به تو ایمان خواهند آورد.

برداشت: اگر جزئی از وجود تو به عالم بالا برسد، فرشتگان به خاطر این نور، دور این گنبد آسمانی به شادی و رقص درمی‌آیند.

برداشت: اگر به این عاشق دلسوخته‌ی مسکین، شکری از آن لب‌هایی که مانند لعل بدخشان است، هدیه دهند.

برداشت: زندگی و احساسات من برای شیرینی‌های تو فدای می‌شود، همان‌طور که آب حیات از چاه زیبایی تو به دست می‌آید.

برداشت: اگر شمس تبریز مانند بلبل باغ ارم باشد، پس نیروی تو از بهشت به سوی تو می‌آید.