غزل شمارهٔ ۸۰۳

برداشت: در خیابان تو، عقل و درک انسان از جانش هم مهم‌تر و باارزش‌تر می‌شود؛ چه چیز قیمت بیشتری از جان دارد که عقل هم از آن روی برگرداند؟

برداشت: اگر زیبایی تو بر آسمان‌ها حمله‌ور شود، از ساکنان آسمان ناله‌ و فریاد نجات بلند می‌شود.

برداشت: عبارت اشاره دارد به اینکه از زیبایی‌ها و لذات دنیای پر زرق و برق بگذر و به چیزی عمیق‌تر و واقعی‌تر فکر کن، زیرا روزی این زیبایی‌ها از بین می‌روند و سرانجام به زوال می‌رسند. به بیان دیگر، از لحظات زودگذری که شبیه به بهار هستند عبور کن و به حقیقتی بپرداز که از دل آن زوال و تغییر نمایان می‌شود.

برداشت: جهان بالای سر به خاطر این بار سنگین خم شده است. ای فردی که سبک‌بار و راحت هستی، از این بار سنگین بر خیز و آزاد شو.

برداشت: من چون از تیر تو هستم، لطف کن و بال و پری به من بده تا در زمان پرتاب تیر، بتوانم با زیبایی پرواز کنم.

برداشت: گله استراحت کرده و گرگ از دو طرف در حال گردش است. سگ ما صدا می‌زند که شبان باید بیدار شود.

برداشت: به نظر من تو آشکار هستی، و من در مقابل تو محو و ناپیدا هستم. زمانی که چهره‌ات نمایان شود، گمان من هم از بین خواهد رفت.

برداشت: دل پنهانی که در خود دارد، هرگز نمی‌تواند به وضوح بیان شود. وقتی زبان به سخن می‌آید، دل نمی‌تواند به راحتی خود را نشان دهد.

برداشت: این بیت به نوعی به این معناست که در مکان و زمانی خاص، عشق و عشق‌ورزی چنان شدت می‌گیرد که حتی عقل و منطق انسان را از او می‌گیرد و او را به حركت وا می‌دارد. به عبارت دیگر، در عشق و دلدادگی، انسان ممکن است از فکری که به طور معمول دارد، فاصله بگیرد و تحت تأثیر احساساتش قرار گیرد.