غزل شمارهٔ ۷۹۹

برداشت: این بیت به این معناست که سفره‌ای کهنه و فرسوده هرگز مناسب برکت و نان تو نبوده است و حتا مگس‌های خرم هم نمی‌توانند مستحق بودن بر سر سفره‌ای باشند که تو بر آن نشسته‌ای. به نوعی بیانگر این است که هر چیزی جایگاه خاص خود را دارد و نمی‌توان در آن‌ها با هم مقایسه‌ای انجام داد.

برداشت: زمانی که از تو بخواهند که چیزی بگویی، اما نتوانی پیدا کنی که چه بگویی، باید به این فکر کنی که توانایی بیان احساسات و افکارت چگونه است.

برداشت: اگر کسی پوست تیره‌ای داشته باشد و از سرزمین‌های زنگی یا هندوستان باشد، چه تفاوتی دارد؟ چون تیره بودنش از آن تو است و به تو تعلق دارد.

برداشت: اگر بتوانی احساسات و شخصیت خود را تحت کنترل بگیری و به آرامش برسی، این وضعیت باعث می‌شود که همه افراد به وجود و ویژگی‌های تو پی ببرند.

برداشت: ترس را کنار بگذار و با احترام و ارادت در محضر کسی که نعمت‌ها و رحمت‌هایش برای توست، به خاک بیفت.

برداشت: ما همه در مسیر زندگی هستیم و دنیا در حال گذر است. اما دم و نفسی که از تو به ما رسیده، باعث روشنی چشم‌های ما شده است.

برداشت: اگر دل تو بی‌ادبانه عمل کرد و صبر تو را تحت فشار قرار داد، نگران نباش؛ چون نتیجه‌ی این ماجرا تلخ خواهد بود و در این نبرد، تو بودی که باید شجاعت به خرج می‌دادی.

برداشت: سگ هر کجا که بجنبد و نعره بزند، شیر را به یاد می‌آورد و نشان می‌دهد که چه کسی می‌تواند برای تو خطرساز باشد.

برداشت: بیا که صبح است، بگذار می بخوریم چون همه ما مست و شادابیم تا زمانی که نفس بکشیم و وجودمان به عشق تو وابسته است.

برداشت: به محض اینکه انسان به زیبایی و شادی‌های زندگی توجه کند و از آن لذت ببرد، مانند گرگی که با دیدن سگی در غار شبان، حس خوبی به او دست می‌دهد، احساس خوشحالی و شگفتی در او ایجاد می‌شود.

برداشت: همه در خوابند و فقط دو می‌نوشیده بیدارند. به خم‌ها نگاه کن که راز تو در آن‌ها نهفته است.

برداشت: هرچه بخواهی، در حالتی مست و سرشار از شادی و نشاط خواهی بود، اما اگر به چیزی نرسی، بدان که خودت می‌توانی آن را محقق کنی.

برداشت: ای درویش، بیا و از این جام پرخمر بنوش! چرا که زمانه برای تو مناسب است و نباید بیهوده سست و ضعیف باشی.

برداشت: امروز دور هم جمع شده‌ایم تا از شادی و خوشی لذت ببریم، ببینیم که تا شب چه چیزی کم است وقتی که شراب و نوازندگی تو وجود دارد.

برداشت: هر کس که در این دنیا زندگی می‌کند و به نعمت‌ها و امکانات آن دسترسی دارد، باید بداند که همه چیز فانی است و در واقع، آنچه که در دست ماست، در نهایت به ما تعلق ندارد. این دنیا و نعمت‌های آن، گذرا هستند و نباید باعث غرور و تفاخر شوند.

برداشت: نوشیدن می او و پیروی از او کاملاً به معنای نزدیک شدن به اوست. فراموش نکن که حواست باشد، چون این راه ممکن است تو را به جایی ببرد که دچار اشتباه بشوی.