غزل شمارهٔ ۷۹۷

برداشت: از همان آغاز که حالت شگفت‌انگیز و سرخوشی در من وجود داشت، پیشوای روشنی‌بخش نیز پیوسته توشه‌ای از جان و زندگی در دستانش بود.

برداشت: در حضور او، ما مانند ذرات ریز در مقابل هر صبحگاهی می‌رقصیم؛ این شیوه‌ای است که افرادی که خورشید را می‌پرستند، به آن عادت کرده‌اند.

برداشت: این چهره‌ی تابناک مانند خورشید در صبح همیشه درخشان است و به حدی زیبا و دل‌نشین است که حتی دل سنگی را هم به جواهر گرانبهایی تبدیل می‌کند.

برداشت: ای مایه‌ی نیکی دل و دین، تو باید از جایی خارج شوی تا این شش جهت اطرافت از نور تو پرنور و روشن باشد.

برداشت: عاشق تو هرگز نمی‌تواند در عشق سرد شود، چون صلاح دل و دین مانند آتش سوزان است.

برداشت: اگر خواهان دل او هستی، باید رضایت و خوشنودی او را جست‌وجو کنی، زیرا دل او مانند چیزی گرانبها و جان‌سوز است که در صورت طلب آن، به دشواری هایی برخواهی خورد.

برداشت: بسیاری از ایمان‌ها وجود دارد که اگر در کنار آن‌ها کفر باشد، ایمان بی‌ارزش خواهد شد. همچنین، ممکن است کفرهایی وجود داشته باشند که به دلیل قدرت ایمان، به راحتی نادیده گرفته شوند.

برداشت: اگر به کسی که چهره و دلش سیاه است و درونش پر از ناپاکی و ریاکاری است نگاه کنی، هر چیزی که از او بشنوی، مثل این است که دروغ می‌گوید.

برداشت: شمس تبریز، تو بهترین و برترین خوبی‌ها هستی و زیبایی تو به قدری است که شاید تنها یوسف از سرزمین کنعان بتواند با تو مقایسه شود.