غزل شمارهٔ ۷۹۴

برداشت: هر کسی که از جمع ما دور شود، مانند کسی است که از دید و شنید دور شده است.

برداشت: عاشق از درد دل و غم خود می‌نالد و خون جگر او را می‌خورد. چون شیر واقعی و شجاع کسی است که از درد و رنج فرار نکند.

برداشت: دل مانند طوطی است و محبت و مهربانی دختر دلربا شیرینی‌ای دارد. اما کسی را می‌بینیم که از این شیرینی و محبت دوری می‌کند و از آن می‌گریزد.

برداشت: پشه مانند موجودی است که در برابر هر وزش باد نامساعد حرکت می‌کند و دزد شب هم مانند فردی است که از روشنایی ماه فرار می‌کند. این تصویر به نوعی به نشان دادن ترس و احتیاط در برابر خطرات و تهدیدات اشاره دارد.

برداشت: هر کسی که خداوند به او توجه خاصی کند و او را به خود نزدیک کند، به بهشت می‌رود و از عذاب دوری می‌کند.

برداشت: او به مرگ آگاه بود، اما به جای مواجهه با آن، به سمت زندگی ابدی و نعمت‌های آن فرار کرد.

برداشت: زمانی که تقدیر اعلام کند کسی در سفر خواهد مرد، آن فرد به خاطر ترس از مرگ، از سفر کردن فرار می‌کند.

برداشت: دیگر بس کن و دست از شکار بکش، زیرا که آنچه در دستان توست، ارزش صید کردن ندارد. چرا که حتی خیال شب نیز به سحر گریز می‌زند و از آن دور می‌شود.