غزل شمارهٔ ۷۸۹

برداشت: تصویر آن دختر زیبا از قلبم نمی‌رود و شیرینی یاد او از دهانم نمی‌افتد.

برداشت: اگر بخواهم هر لحظه از عشق بگویم، عیبی بر من نگذار، زیرا اگر از دل تو رفته باشد، از دل من هرگز نمی‌رود.

برداشت: تمامی پرندگان از باغ به هر سو پرواز می‌کنند، اما بلبل پریشان حال هیچ‌گاه از باغ دور نمی‌شود.

برداشت: جان پروانه بیچاره که در لگن قرار گرفته، تا وقتی که بدنش نسوزد از آنجا نمی‌رود.

برداشت: بوالحسن به حسن گفت که از این خانه برو، اما خودش هم به مشکل افتاد و حسن هنوز نرفته است.

برداشت: دوستی که به قلبم نزدیک شده، مثل ریسه‌ای در دور تا دور دل من پیچیده است و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند به این ریسه دست بزند.

برداشت: پرنده‌ی جان من از قفس وجودم آزاد شده و دیگر به امید دیدن دوست از بدنم جدا نمی‌شود.