غزل شمارهٔ ۷۸۷

برداشت: هر چه که زیبایی‌ها و نور صورت تو رقم بزند، مانند آن نیست که عشق تو در دل ایجاد می‌کند؛ شور و هیجانی که عشق تو به وجود می‌آورد، هیچ چیز دیگری نمی‌تواند چنین اثری بگذارد.

برداشت: هر کس که چهره تو را ببیند، دیگر به باغ و گلشن نمی‌رود و هر کسی که طعم لب‌های تو را چشیده باشد، به فکر شراب و ساغر نخواهد افتاد.

برداشت: زمانی که موی تو به چهره می‌آید، هیچ عطری دیگر نمی‌تواند خود را نشان دهد و هنگامی که نور چهره‌ات می‌تابد، هیچ‌ عقل و درکی نمی‌تواند به خود فکر کند.

برداشت: خداوندی که بر همه چیز سلطه دارد، به گونه‌ای عشق و محبت را در دل عاشقان قرار داد که هیچ‌کس جرأت نکند به آرزوی سلطنت و قدرت برسد.

برداشت: زیبایی‌ای که در آسمان‌های هفتگانه وجود ندارد، فقط در دل‌های پریشان و رنج‌کشیده مورد توجه قرار می‌گیرد.

برداشت: دل ویرانی که آرزوی جاودانگی را در خود دارد، چرا چهره عاشق مانند چهره طلا نمی‌درخشد و زیبا نمی‌نماید؟

برداشت: من نمی‌دانم آنچه را که دلبر با یک نگاهش به دست نمی‌آورد، چیست.

برداشت: من از توبه کردن پشیمان شدم، چون هر کسی که در چهره توبه‌شکن من را ببیند، دیگر جرات نمی‌کند توبه کند.

برداشت: ای خدا، اگر دل نتواند از عشق تو صبر کند، تا ابد داستانی خواهد گفت، اما هرگز داستانی تکراری را بازگو نخواهد کرد.

برداشت: اگرچه او ما را با خاک یکی کند، اما نمی‌تواند روح ما را به دو صد برابر افزایش دهد.