غزل شمارهٔ ۷۸۶

برداشت: او را ببین که چطور زیبایی‌اش در آسمان مانند ستاره‌ای درخشان می‌درخشد، اگر عقل و استدلال هم راهی برای رسیدن به او داشته باشند.

برداشت: نقل و می او در راه صوفی بسیار ارزشمند و گرانبهاست؛ اگر صوفی روزی به آن نگاه کند، گویی بر گردن او خواهد گذاشت.

برداشت: اگر دلی آشفته و پریشان است، آن را در آغوش خود بگیر و از آن حفاظت کن، چرا که دل می‌تواند در میان آشفتگی‌ها و بلواها، امن و آرامش را بیابد.

برداشت: برای رهایی از مشکلات و موانع، باید زمان زیادی صرف کرد و در این مسیر، باید شخصی مانند احمدی تلاش کند تا به حقیقت و هدف خود برسد.

برداشت: هر جایی که دل تو از غم پر شده است، بگذار شب هنگام، روشنایی خورشید بر آن مکان بتابد.

برداشت: عرفا برای غذا و نان جسمانی دعوت روح را نادیده نگیرند، زیرا ممکن است که در لحظه‌ای خاص مانند علی، در میدان نبرد، با تمام توان و شجاعت به مقابله با مشکلات بپردازند.

برداشت: از این راه عبور کن، زیرا پادشاه بزرگواری فرارسیده است که جان تو را به لذت و تماشا خواهد برد.

برداشت: دستت را برای درخواست به سوی خدا دراز کن و از آن نوشیدنی الهی بگیر تا نور زندگی بر چهره و سیمایت بتابد.

برداشت: صورت و زیبایی تو چنان روشنی و جلا دارد که حتی سطح ماه هم در برابر آن کم می‌آورد و از تو نور بیشتری می‌گیرد.

برداشت: سرت را از دوباره پر از فکر و اندیشه می‌کند و عقل تو را تربیت می‌کند، به‌طوری که مثل پرنده‌ای آزاد می‌شوی و قید و بندها را رها می‌کنی.

برداشت: ای خواجه، بهتر است که دو گوش خود را ببندی و از صحبت‌های من فرار کنی، وگرنه آتش ناامیدی و ویرانی به زندگی‌ات نفوذ خواهد کرد.

برداشت: از من و از سرنوشت نامساعدم دور شو، زیرا من زنی هستم که می‌توانم بر سر آدم و حوا گاه و بی‌گاه سلطه‌گر شوم.

برداشت: بدرستی که خاموشی تو می‌تواند نوری را بر دل‌ها بتاباند؛ نوری که بر سر و پاهای انسان هم تأثیر گذاشته و جلوه‌گری کند.