غزل شمارهٔ ۷۸۱

برداشت: غم تو در دلم همچون سروی سر به آسمان می‌ساید؛ اما من، چون سرو بدون دل و جان، به حالتی پژمرده و بی‌روح قرار دارم.

برداشت: مرا اینگونه به نظر می‌رسد که تو برای من آشکار هستی، اما من در مقابل تو گم شده‌ام. مانند اینکه وقتی چیزی نمایان است، چهره‌ی آن به وضوح دیده می‌شود، گمان من نیز با این دیدار افزوده می‌شود.

برداشت: زمانی که مقام تو در دنیای پر از ستم بالاتر رود، ظلم و ستم کاهش می‌یابد و افراد فاسد و شرور از منصب خود کنار خواهند رفت و کنار خواهند نشست.

برداشت: اگر زیبایی تو بر دیوار آسمان حمله‌ور شود، از ساکنان آسمان صدای نجات و رهایی برمی‌خیزد.

برداشت: از زیبایی‌های دنیا بگذر، ای حسود به بهار، چرا که از باغ گل‌ها به زودی نشانه‌های پاییز نمایان می‌شود.

برداشت: آسمان به خاطر سنگینی این بار، خم شده است و از سبکی روح تو، بار سنگین‌تر بر دوش تو برداشته می‌شود.

برداشت: من زمانی که از تیر تو به اوج می‌رسم، احساس آزادی و پرواز می‌کنم، مثل بالی که به پرتاب خوشی می‌پردازد، وقتی کمان کشیده می‌شود.

برداشت: گوسفندان خوابیده‌اند و گرگ از طرفین در حال حرکت است، ولی سگ ما همچنان به صدا درمی‌آید تا شبان بیدار شود.

برداشت: به دقت گوش کن، زیرا دل پنهان و خاموش است. همان‌طور که رگ زیر زبان پنهان است، وقتی زبان به صحبت می‌آید، آن رگ نیز نمایان می‌شود.

برداشت: در این جا به گونه‌ای اشاره شده که در آنجا که به عشق و زیبایی تو می‌رسیم، عقل و تفکر از بی‌خود شدن نمی‌تواند آرام بگیرد و به سر جهش می‌کند.