غزل شمارهٔ ۷۸۰

برداشت: من در کنار آتش تو سوختم و هیچ دودی بلند نشد، و هنگامی که برای خاموش کردن آتش تو آب ریختم، فایده‌ای نداشت.

برداشت: دل خود را به طرق مختلف آزمایش کردم، اما به جز وصال تو هیچ چیز دیگری نتوانست آن را شاد کند.

برداشت: آنچه این دل من از عشق تحمل کرد، به اندازه‌ای سنگین بود که هیچ چیز دیگری آن را تحمل نکرد و آنچه که این دل من در آتش عشق گذراند، مانند عود سوخت و از بین نرفت.

برداشت: جوانی گفت که این بنده در عشق متعهد نیست، اما دلی که دوستش داشت پاسخ داد که او البته متعهد شده است، ولی این تعهد را سریع و فوری نداشت.

برداشت: ای کاش می‌دانستی که آن اشتباه چقدر برای من دردآور بوده است، مانند کوچک‌ترین مزاحمتی که پشه برای نمرود به وجود آورد و او را آزار داد.

برداشت: هرچند لبهای زیبایت مانند عیسی درمانگر رنجوران است، اما دل رنجور من را بهبودی نمی‌بخشد.

برداشت: جان من از قهر و زیبایی تو خسته نشد، زیرا جز موهای خوش حالتت چیزی را به خود نمی‌گیرد.

برداشت: نیکی و زیبایی تو که به چمن حسادت می‌ورزد، در دنیا تنها دل عاشق را تسکین نمی‌دهد.

برداشت: اینگونه بیاندیش که غم یار، گنجی ارزشمند است، اما زیبایی و ارزش واقعی این گنج تنها با توصیف آن و چهره‌ای که دارد، شناخته می‌شود.