غزل شمارهٔ ۷۷۹

برداشت: همه خوابیدن و من که دل شاد دارم، خوابم نمی‌برد. تمام شب چشمانم به آسمان دوخته شده و ستاره‌ها را می‌شمارم.

برداشت: خواب از چشمانم رفت و هرگز برنمی‌گردد؛ زیرا فراق تو برایم همچون زهر بوده و مرا از پای درآورده است.

برداشت: چه اشکالی دارد اگر با دیدار تو، درمانی برای کسی که خسته و دل‌زده است فراهم کنی؛ کسی که همه احساساتش را به تو سپرده است؟

برداشت: اگر کمکی به کسی می‌کنی، نباید تنها به یک بار اکتفا کنی؛ اگر مقدار کمی هم از خوبی و بخشش داشته باشی، بهتر است که آن را با دل و جان به او بدهی.

برداشت: در تمام لذت‌ها و خوشی‌ها، فقط یک مکان خاص وجود دارد که حق در آن قرار گرفته است. بدون تو، هیچ کس نمی‌تواند به درستی به آن مکان دست یابد.

برداشت: اگر من در عشق به خاک راه تو تبدیل شوم، تو به عقل من توجه نکن. زیرا خرد و عقل در وصل و نزدیکی تو جایی ندارند.

برداشت: آستینم را از جواهرات پنهان پر کن، زیرا آستینی دارم که خیل زیادی اشک از چشمانم پاک کرده است.

برداشت: وقتی کسی در شب تاریک عشق، آرامش و نور ماه را در آغوش می‌گیرد، به او رحمت و محبت ناز و دل‌انگیزی عطا می‌شود.

برداشت: دل آواره اگر به رحمت تو برگردد، داستانی است از شب، ماه کامل و شتر و ماجراهایی که همراه آن بوده است.

برداشت: این اشیاء بی‌جان از ابتدا سرد و بی‌روح بودند و در کل دنیا، هر یک از آن‌ها به مرور زمان از بین رفته و نابود شدند.

برداشت: خون ما در بدنمان مانند آب حیات است و وقتی که خارج می‌شود، همه از دیدن آن شگفت‌زده می‌شوند.

برداشت: بهتر است از گفتن بی‌فایده و بی‌فکر خودداری کنیم و به جای آن، به عمق موضوع بپردازیم. این کار باعث می‌شود که به محتوای ارزشمندتری دست پیدا کنیم و ما را به درک بهتری از موضوعات راهنمایی کند.